Καλύτερα έτσι.

Moυ άφησες μια κούτα πράγματα:
εισητήρια από και προς αεροδρόμιο,
τσαλακωμένα περιτυλίγματα σοκολάτας,
μηνύματα απεριόριστης ευγνωμοσύνης
και όλες μου τις αναμνήσεις
με μπλαβισμένα βλέφαρα και ματωμένα χείλη.
Τα κρατάω γιατί ξεχνάω εύκολα.
Μια κούτα είναι μόνο, μία χαζή κούτα.
Την βόλεψα, εκεί,
-μαζί με τις άλλες-
στο κενό που έμεινε
όταν σε έβγαλα από μέσα μου.
Καλύτερα απ'το να έμενε κενό, νομίζω.
Το κενό θυμίζει την απουσία,
και η απουσία είναι παραπλανητική.
Αναρωτιέμαι αν κράτησες τίποτα δικό μου,
αν και ξέρω, με όλη την σαβούρα
πού να χωρέσω εγώ!

Ή μήπως όχι?

Aυτές τις μέρες
δεν καταλαβαίνω
γιατί το στόμα σου
έχει μια γεύση από χώμα
όπως μυρίζει το φθινόπωρο η βροχή
αφού τα πόδια σου δεν πατούν στη γη.
Ίσως μπερδεύτηκαν οι αισθήσεις,
όπως κρεμάστηκα απο πάνω σου
σαν φοβισμένο παιδί,
ή μήπως όχι?
Και τι φοβάμαι
όταν δεν θέλω να σε κοιτάω στα μάτια
και κοιτάω το στόμα σου
όταν κλέβω τα φιλιά
που άφησες αφύλακτα
επίτηδες, το ξέρω.
Και ενώ εσύ πετάς
εγώ κοιτάζω χαμηλά
εκεί που ρίζωσαν τα πόδια μου
στην λάσπη.
Ίσως γι'αυτό έχουν τα φιλιά μας
μια γεύση χωμάτινη.

A dedication.

I did this for you
I did this for us
If we can't ever be,
then I can't ever be
and neither should you be.
How can you not see
this is the immensity of my love
for you.
If I can't live without you,
why should you?
This is my last offering
something you can't return.
Something you can't undo.
Something you can't forget.
Something you can't let go.
My dedication.


"-Can you live without me?
-I've been living without you for a long time. Would you prefer it if I couldn't?
-It would feel better, honestly."

Σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ.

Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αρχίσει να σημαίνει κάτι.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αποκτήσει αξία.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αποκτήσει νόημα.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να το νιώσεις.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες ξανά και ξανά.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Θα τους κοιτάς μέσα στα μάτια και θα το λες.
Σ'αγαπώ.
Δεν σημαίνει τίποτα.
Δεν έχει καμία αξία.
Όσο και να το λες, δεν έχει νόημα.
Σ'αγάπησα. Σ'αγαπούσα.
Σ'αγαπώ.
Ξανά και ξανά.

Without you.

These are the late hours,
these are the hardest,
the sorriest, the saddest
hours of my days.

These are the late days,
these are the darkest,
the cruelest, the harshest
days of my weeks.

These were the late weeks,
these were the slowest,
the dullest, the weakest
weeks of my months.

These were the late months.
These were the late years.
This was my life with you.

This is my life now.
Without you.

Naked.

Let me
Crawl out of my skin.
Let me
Slip into yours.

The world looks
like such a better place
through your eyes.

And I'm not that ugly,
anymore.

So,
Let me
stay here for a while.

Fingers on a windowpane.

I'm in the train
all by myself
watching the rain
storming outside
thinking of you.

It's just me.

When it's me,
there's nothing wrong with pain.
You bet your heart,
and count me in the game.
It's my loss,
it's my cross to bare.
Not much left there,
but ruins of dreams
never to come real.
I touch to kill,
when I only mean to heal.

When it's me,
there's nothing wrong with shame.
in this happening,
you claim no one's to blame.
The cost I pay,
for all that's lost,
I pray,
that it's high enough.
For I walk away,
and I know that I should stay.

When it's me,
there's nothing wrong with fear.
We're blindfolded,
and we walk alone here.
We bleed out,
we reach out,
but we can't touch.
There's no way out of this.

I'll make you pay for all that's broken,
and I must bare with it.
Give me your hope,
and I'll crush you with it.

You'll make me pay for all that's whole, and never gone.