In no way do I claim to be a poet. Art was always just a way to bring my insides out, and my poems are nothing more but pieces of me. My inner artist that aches for a response asks that I share this blog with people, but my nature of a perfectionist demands that I don't. If you stumble upon this, I appreciate constructive criticism. Remember, though: perhaps you can't see beyond ruins to the building that once was, so you can comment on its architecture. Perhaps, you take a look inside. This is a communion, after all.

Wednesday, April 4, 2012

Σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ.

Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αρχίσει να σημαίνει κάτι.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αποκτήσει αξία.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να αποκτήσει νόημα.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες μέχρι να το νιώσεις.
Σ'αγαπώ.
Θα το λες ξανά και ξανά.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Θα τους κοιτάς μέσα στα μάτια και θα το λες.
Σ'αγαπώ.
Δεν σημαίνει τίποτα.
Δεν έχει καμία αξία.
Όσο και να το λες, δεν έχει νόημα.
Σ'αγάπησα. Σ'αγαπούσα.
Σ'αγαπώ.
Ξανά και ξανά.
Posted by at
Labels: ,

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)