In no way do I claim to be a poet. Art was always just a way to bring my insides out, and my poems are nothing more but pieces of me. My inner artist that aches for a response asks that I share this blog with people, but my nature of a perfectionist demands that I don't. If you stumble upon this, I appreciate constructive criticism. Remember, though: perhaps you can't see beyond ruins to the building that once was, so you can comment on its architecture. Perhaps, you take a look inside. This is a communion, after all.

Monday, May 21, 2012

Γιορτή.

Σαν σήμερα, πριν 7 χρόνια, γιόρτασες το όνομά σου στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δυό μέρες μετά, έκλεισες τα μάτια σου για πάντα. Ελπίζω να ξέρεις, όπου και αν είσαι,  πόσο δύσκολο μου είναι ακόμα και σήμερα, μετά από 7 χρόνια, να δεχτώ αυτό το "για πάντα". Επίσης, πόσο σ'αγαπώ και μου λείπεις. Δεν σε ξεχνώ ποτέ. 
Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)