In no way do I claim to be a poet. Art was always just a way to bring my insides out, and my poems are nothing more but pieces of me. My inner artist that aches for a response asks that I share this blog with people, but my nature of a perfectionist demands that I don't. If you stumble upon this, I appreciate constructive criticism. Remember, though: perhaps you can't see beyond ruins to the building that once was, so you can comment on its architecture. Perhaps, you take a look inside. This is a communion, after all.

Tuesday, May 22, 2012

Καλύτερα έτσι.

Moυ άφησες μια κούτα πράγματα:
εισητήρια από και προς αεροδρόμιο,
τσαλακωμένα περιτυλίγματα σοκολάτας,
μηνύματα απεριόριστης ευγνωμοσύνης
και όλες μου τις αναμνήσεις
με μπλαβισμένα βλέφαρα και ματωμένα χείλη.
Τα κρατάω γιατί ξεχνάω εύκολα.
Μια κούτα είναι μόνο, μία χαζή κούτα.
Την βόλεψα, εκεί,
-μαζί με τις άλλες-
στο κενό που έμεινε
όταν σε έβγαλα από μέσα μου.
Καλύτερα απ'το να έμενε κενό, νομίζω.
Το κενό θυμίζει την απουσία,
και η απουσία είναι παραπλανητική.
Αναρωτιέμαι αν κράτησες τίποτα δικό μου,
αν και ξέρω, με όλη την σαβούρα
πού να χωρέσω εγώ!

Monday, May 21, 2012

Γιορτή.

Σαν σήμερα, πριν 7 χρόνια, γιόρτασες το όνομά σου στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δυό μέρες μετά, έκλεισες τα μάτια σου για πάντα. Ελπίζω να ξέρεις, όπου και αν είσαι,  πόσο δύσκολο μου είναι ακόμα και σήμερα, μετά από 7 χρόνια, να δεχτώ αυτό το "για πάντα". Επίσης, πόσο σ'αγαπώ και μου λείπεις. Δεν σε ξεχνώ ποτέ. 

Wednesday, May 16, 2012

Ή μήπως όχι?

Aυτές τις μέρες
δεν καταλαβαίνω
γιατί το στόμα σου
έχει μια γεύση από χώμα
όπως μυρίζει το φθινόπωρο η βροχή
αφού τα πόδια σου δεν πατούν στη γη.
Ίσως μπερδεύτηκαν οι αισθήσεις,
όπως κρεμάστηκα απο πάνω σου
σαν φοβισμένο παιδί,
ή μήπως όχι?
Και τι φοβάμαι
όταν δεν θέλω να σε κοιτάω στα μάτια
και κοιτάω το στόμα σου
όταν κλέβω τα φιλιά
που άφησες αφύλακτα
επίτηδες, το ξέρω.
Και ενώ εσύ πετάς
εγώ κοιτάζω χαμηλά
εκεί που ρίζωσαν τα πόδια μου
στην λάσπη.
Ίσως γι'αυτό έχουν τα φιλιά μας
μια γεύση χωμάτινη.

A dedication.

I did this for you
I did this for us
If we can't ever be,
then I can't ever be
and neither should you be.
How can you not see
this is the immensity of my love
for you.
If I can't live without you,
why should you?
This is my last offering
something you can't return.
Something you can't undo.
Something you can't forget.
Something you can't let go.
My dedication.


"-Can you live without me?
-I've been living without you for a long time. Would you prefer it if I couldn't?

-It would feel better, honestly."

Wednesday, May 2, 2012

O πελάτης έχει πάντα δίκιο.

-Πόσο;
- ΖΙΩΓΑ Γεωργία,  18-08-1981 
-Πολλά είναι.
- ΚΑΝΑΤΑ Βασιλική,  15-07-1982
-Τέλος πάντων. Είσαι καθαρή;
-ΚΩΣΤΑΚΗ Αντωνία, 25-03-1986
-Μετά θα τα πάρεις. Τα θες ή δεν τα θες;
- ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ Χριστίνα,  10-11-1982 
-Γδύσου. Και σκύψε μπροστά.
- ΒΑΞΕΒΑΝΙΔH Μαρία,  07-01-1994
-Ποιος σε ρώτησε; Θες τα λεφτά ή δεν τα θες?
-  ΠΑΛΙΓΓΙΝΗ Σωτηρία,  02-01-1986
-Μην κινείσαι. Και μην μιλάς.
-ILIEVA Snezhana, 12-10-1986
-Μην ακούγεσαι καθόλου.
- ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Ουρανία,  10-04-1977
-Δεν μ'ενδιαφέρει. Μέτρα τα πλακάκια.
- ΓΡΥΜΑΝΕΛΗ Ουρανία,  12-09-1981
-Τελειώσαμε. Πόσα είπες ότι θες;
- PUCHALSKA Εwa-Monika04-10-1982
-Σου είπα θα σε πληρώσω. Πώς κάνεις έτσι; Θα'λεγε κανείς ότι δεν σου άρεσε.
- ΜΑΤΘΑΙΟΥ Νίκη,  03-11-1983

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=137115&catid=3