Plain thoughts...

So, pain seems to be the only way to clarity these days.
You have to fall, to break, to hurt, to cry, to have a flowing moment, where everything seems clear, simple and make perfect sense.
Clarity is such a distant state of mind.
You only know it, when it's gone. So,no one can ever appreciate it or ever acknowledge it. All we have is memories of that kind of moments of clarity.
Lately, I had few. It was like sunshine in the rain, like a spark in the dark, like another cliché simily I can't think of right now.
You see, when you hurt very much for a very long time, you crave for those moments of clarity and treasure them, as if they were to salvage you from pain.
But they don't.

Συνάντηση

Ποιός θα το περίμενε,
μια φιλική συνάντηση γεμάτη χαμόγελα κ γέλια,
γεμάτη καταπιεσμένη αγάπη κ έρωτα.
Νιώθω το σώμα μου βαρύ,σαν από σίδερο.
Το βλέμμα σου μαγνήτης κ με τραβάς κοντά σου.
Όλα καλά,κανένα ρίσκο.
Ν'άγγιζα μόνο λίγο τα μαλλιά σου..!
Όχι,δεν βιάζομαι να φύγω.
Το θάρρος να μείνω δεν βρίσκω...
Μονο το τέλος με κρατάει, και η σιγουριά σου.
Όλα καλά,κανένα ρίσκο.
"Μην χαθούμε..."
ψυθιρίζω όπως βγαίνω,και ας είναι μόνη μου ευχή να χαθώ...
Δεν κοιτάζω πίσω,τι έμεινε άλλωστε να δω?
Ερείπιο από την πρόωρη συνάντηση.
Μόνο το άρωμα σου στο ρούχο μου.
Και η ύπαρξη μου απλωμένη στα σκαλιά,
καθένα με βυθίζει πιο πολύ,
με παίρνει μακριά σου.
"Δεν θα χαθούμε,κανένα ρίσκο"
Αχ,αυτή η καταραμένη η σιγουριά σου!