Ή μήπως όχι?

Aυτές τις μέρες
δεν καταλαβαίνω
γιατί το στόμα σου
έχει μια γεύση από χώμα
όπως μυρίζει το φθινόπωρο η βροχή
αφού τα πόδια σου δεν πατούν στη γη.
Ίσως μπερδεύτηκαν οι αισθήσεις,
όπως κρεμάστηκα απο πάνω σου
σαν φοβισμένο παιδί,
ή μήπως όχι?
Και τι φοβάμαι
όταν δεν θέλω να σε κοιτάω στα μάτια
και κοιτάω το στόμα σου
όταν κλέβω τα φιλιά
που άφησες αφύλακτα
επίτηδες, το ξέρω.
Και ενώ εσύ πετάς
εγώ κοιτάζω χαμηλά
εκεί που ρίζωσαν τα πόδια μου
στην λάσπη.
Ίσως γι'αυτό έχουν τα φιλιά μας
μια γεύση χωμάτινη.

Embrace.

How violently the body wants to feel
the immensity of need
How badly the heart wants to give
back all the pain it has received
How deep the lips will want to tear
and taste the intimacy of bleed
How much the mouth would want to feed
on tattered skin behind the teeth
How fast the want will turn to kill
and warmth of crawling hands beneath
will choke and pull the holding seams
How loud how many voices scream
and fear softly whispers in my ear.

It all silences when he calls to me:
"Get over here."