Παράφωνα

Σε βρήκα στις νότες τις παράφωνες,
μια μελωδία με μάγεψε
-ήθελα να'σουν εσύ!-
Σ'είδα να κρύβεσαι ξανά κ ξανά
μ'άφηνες γλυκά μηνύματα σε αδεια μπουκαλια κ αδειες ωρες
Με παρακαλια κ ευχες
φυσηξες μεσα μου ζωη!
Σε φιλικες συγκεντρωσεις με γυρισμενες πλατες
σ'αγγιξα φευγαλεα οπως περνουσες
μα δεν σε ενιωσα εκει...
Απροβλεπτες κινησεις κ παιχνιδια
διστακτικοτητα ή τυψεις...
Σε εικονες που αλλαξαν γρηγορα κ με μπερδεψαν

ειχες βυθιστει...
Σε θυμαμαι σαν ονειρο στο σκοταδι
να ρωτας αν το περιμενα-
κ την ζεστασια σου!-
ξυπνησα κ δεν θυμαμαι τι εζησα κ τι ειχα ονειρευτει...
Μεσ'την αυπνια κ την ζαλη,
φοβαμαι,δεν θα μαθω ποτε
που τελειωνει η αληθεια
κ που αρχιζεις εσυ...
Ζαλιστηκα στις χρυσες αμμουδιες,
εκει που ο ανεμος σηκωνε τα βοτσαλα,
στα ατελειωτα βραδια...
ισως με ψαξεις στην υποσχεση του Σεπτεμβρη,
μα θα'χω κ παλι αποκοιμηθει...

Just a Dream.

And i found myself lost
somewhere in a forest.
It was a cold morning
the sun had just rised,
sweetening the moist atmosphere
with a sense of coexistence.
I wasn't alone,
something was there
among those trees,
watching me, marking me.
i could feel it's cold breath on my neck
making me shiver.
its eyes on my back
So, I started running barefoot
never looked back
My face, my feet, my hands
wounded and dirty
Fear filled up my eyes with tears
What was i running from?
My dress,
it's all grey, dirty,
stained with blood
Whose blood is this?
is it mine?
Am i bleeding?
and the music in my ears...
Am i dreaming?
Why isn't the sun rising up?
Time stands still in this place,
painting everything grey
What happened to my memories?
This isn't me, this isn't my hair, my skin.
Wounded, scarred, dirty.
My hands, my dress, my feet, my face.
I don't recognize this face.
What brought me here in the first place?
Am i lost forever?
Never to be found,
never to be remembered?
Always to be alone, afraid, dirty, stained?

Plain thoughts...

So, pain seems to be the only way to clarity these days.
You have to fall, to break, to hurt, to cry, to have a flowing moment, where everything seems clear, simple and make perfect sense.
Clarity is such a distant state of mind.
You only know it, when it's gone. So,no one can ever appreciate it or ever acknowledge it. All we have is memories of that kind of moments of clarity.
Lately, I had few. It was like sunshine in the rain, like a spark in the dark, like another cliché simily I can't think of right now.
You see, when you hurt very much for a very long time, you crave for those moments of clarity and treasure them, as if they were to salvage you from pain.
But they don't.

Συνάντηση

Ποιός θα το περίμενε,
μια φιλική συνάντηση γεμάτη χαμόγελα κ γέλια,
γεμάτη καταπιεσμένη αγάπη κ έρωτα.
Νιώθω το σώμα μου βαρύ,σαν από σίδερο.
Το βλέμμα σου μαγνήτης κ με τραβάς κοντά σου.
Όλα καλά,κανένα ρίσκο.
Ν'άγγιζα μόνο λίγο τα μαλλιά σου..!
Όχι,δεν βιάζομαι να φύγω.
Το θάρρος να μείνω δεν βρίσκω...
Μονο το τέλος με κρατάει, και η σιγουριά σου.
Όλα καλά,κανένα ρίσκο.
"Μην χαθούμε..."
ψυθιρίζω όπως βγαίνω,και ας είναι μόνη μου ευχή να χαθώ...
Δεν κοιτάζω πίσω,τι έμεινε άλλωστε να δω?
Ερείπιο από την πρόωρη συνάντηση.
Μόνο το άρωμα σου στο ρούχο μου.
Και η ύπαρξη μου απλωμένη στα σκαλιά,
καθένα με βυθίζει πιο πολύ,
με παίρνει μακριά σου.
"Δεν θα χαθούμε,κανένα ρίσκο"
Αχ,αυτή η καταραμένη η σιγουριά σου!