Καλύτερα έτσι.

Moυ άφησες μια κούτα πράγματα:
εισητήρια από και προς αεροδρόμιο,
τσαλακωμένα περιτυλίγματα σοκολάτας,
μηνύματα απεριόριστης ευγνωμοσύνης
και όλες μου τις αναμνήσεις
με μπλαβισμένα βλέφαρα και ματωμένα χείλη.
Τα κρατάω γιατί ξεχνάω εύκολα.
Μια κούτα είναι μόνο, μία χαζή κούτα.
Την βόλεψα, εκεί,
-μαζί με τις άλλες-
στο κενό που έμεινε
όταν σε έβγαλα από μέσα μου.
Καλύτερα απ'το να έμενε κενό, νομίζω.
Το κενό θυμίζει την απουσία,
και η απουσία είναι παραπλανητική.
Αναρωτιέμαι αν κράτησες τίποτα δικό μου,
αν και ξέρω, με όλη την σαβούρα
πού να χωρέσω εγώ!