In no way do I claim to be a poet. Art was always just a way to bring my insides out, and my poems are nothing more but pieces of me. My inner artist that aches for a response asks that I share this blog with people, but my nature of a perfectionist demands that I don't. If you stumble upon this, I appreciate constructive criticism. Remember, though: perhaps you can't see beyond ruins to the building that once was, so you can comment on its architecture. Perhaps, you take a look inside. This is a communion, after all.

Monday, March 12, 2012

Χωρίς τίτλο.

Έχω αδειάσει
εσύ με άδειασες
το μόνο που θέλησα
το μόνο που ζήτησα
τα χέρια άνοιξα
για να φωλιάσεις
στην αγκαλιά μου
μόνο δεν μπόρεσες
μόνο δεν ένιωσες
πάνω στα στήθια μου
την ζεστασιά μου
στην μέση με έσκισες
πως θα κρυφτείς
στα σωθικά μου
μόνο έτσι, έλεγες
ισως να ένιωθες
λίγο κοντά μου
εσύ το θέλησες
εσύ το ζήτησες
και φυλακίστηκες
στα κόκαλά μου
με κατασπάραξες
πίσω απ'τις μπάρες
τα πλευρά μου
εγώ σε τάισα
και σε νανούρισα
τον χτύπο σίγησα
της καρδιάς
μην σε αποσπά
απ'τον φόβο σου
για ποιόν χτυπάει
τι σαματάς
μα τώρα άδειασα
εσύ με άδειασες
κενή, κουφάρι
Τώρα άδειασα
εσύ με άδειασες
μα εγώ σε άφησα.

No comments: