Παράφωνα

Σε βρήκα στις νότες τις παράφωνες,
μια μελωδία με μάγεψε
-ήθελα να'σουν εσύ!-
Σ'είδα να κρύβεσαι ξανά κ ξανά
μ'άφηνες γλυκά μηνύματα σε αδεια μπουκαλια κ αδειες ωρες
Με παρακαλια κ ευχες
φυσηξες μεσα μου ζωη!
Σε φιλικες συγκεντρωσεις με γυρισμενες πλατες
σ'αγγιξα φευγαλεα οπως περνουσες
μα δεν σε ενιωσα εκει...
Απροβλεπτες κινησεις κ παιχνιδια
διστακτικοτητα ή τυψεις...
Σε εικονες που αλλαξαν γρηγορα κ με μπερδεψαν

ειχες βυθιστει...
Σε θυμαμαι σαν ονειρο στο σκοταδι
να ρωτας αν το περιμενα-
κ την ζεστασια σου!-
ξυπνησα κ δεν θυμαμαι τι εζησα κ τι ειχα ονειρευτει...
Μεσ'την αυπνια κ την ζαλη,
φοβαμαι,δεν θα μαθω ποτε
που τελειωνει η αληθεια
κ που αρχιζεις εσυ...
Ζαλιστηκα στις χρυσες αμμουδιες,
εκει που ο ανεμος σηκωνε τα βοτσαλα,
στα ατελειωτα βραδια...
ισως με ψαξεις στην υποσχεση του Σεπτεμβρη,
μα θα'χω κ παλι αποκοιμηθει...